Leczenie nadpotliwości toksyną botulinową

Home / Leczenie nadpotliwości toksyną botulinową

Wydzielanie potu jest naturalną funkcją fizjologiczną- dzięki niemu organizm kontroluje temperaturę ciała oraz oczyszcza się z toksyn. Kiedy jednak intensywność jego wydzielania zaczyna być uciążliwa w codziennym życiu, możemy mieć do czynienia z nadpotliwością.

Przyczyną nadmiernej potliwości mogą być choroby ogólnoustrojowe (m.in. nadczynność tarczycy, cukrzyca, choroby nerek)- najczęściej jednak przypadłość ma podłoże emocjonalne. To reakcja organizmu na stres, niepokój lub niezręczna sytuację. Niefortunnie, wpędza osobę borykającą się z tym problemem w błędne koło potęgując dyskomfort związany z objawami. Wzmożona potliwość może prowadzić do maceracji skóry, sprzyja zakażeniom bakteryjnym i grzybiczym. Jest również uciążliwa w życiu towarzyskim i zawodowym; rodzi zakłopotanie i nerwowość już na etapie podania dłoni. Może prowadzić do natręctw ruchowych lub nerwicy.

Nowoczesna medycyna estetyczna nie pozostawia nas jednak bezradnych wobec tego problemu. Nie każdy wie, że toksyna botulinowa (botox) służy nie tylko wypełnianiu zmarszczek mimicznych i modelowaniu twarzy, ale z równym powodzeniem stosowana jest właśnie w leczeniu nadpotliwości. Jest to małoinwazyjna metoda o dużej skuteczności, doskonała alternatywa dla interwencji chirurgicznej (łyżeczkowanie gruczołów potowych).

 

Jak przebiega leczenie nadpotliwości z użyciem toksyny botulinowej?

Przed rozpoczęciem terapii lekarz przeprowadza z pacjentem wywiad celem rozpoznania podłoża problemu oraz przeprowadza tzw. test Minora. Obszary, które pocą się najintensywniej zostają posmarowane jodyną a następnie posypane skrobią. Miejsca, gdzie próba dała najmocniejszy odczyn poprzez ciemne zabarwienie wskazują na największe skupienie nadaktywnych gruczołów potowych. Jednocześnie jest to doskonała wskazówka dla lekarza, gdzie dokładnie należy podać toksynę botulinową.

Działanie toksyny botulinowej polega na zablokowaniu nerwów pobudzających gruczoły potowe. Zahamowanie bodźców pochodzących z układu nerwowego skutkuje uśpieniem pracy gruczołów, a tym samym brak wydzielania potu w obszarze poddanym zabiegowi. Niewątpliwym plusem tej metody jest długoterminowość rezultatów. Efekty utrzymują się 6-9 miesięcy, a przy kolejnych powtórzeniach zabiegu czas działania substancji aktywnej może się wydłużać. Substancja zaczyna działać po ok. 72 godzinach, natomiast pełny efekt możemy oceniać 7-14 dni po iniekcji.

 

Czy zabieg jest bolesny?

Nie należy bać się dolegliwości bólowych związanych z zabiegiem. Wkłuć wykonuje się płytko z użyciem bardzo cienkiej igły. Procedura zabiegowa trwa od kilku do kilkunastu minut w zależności od rozległości obszaru. U pacjentów szczególnie wrażliwych na ból można zastosować znieczulenie miejscowe- wówczas do czasu zabiegu należy doliczyć ok 30-45 min koniecznych dla aktywowania się kremu znieczulającego. Bezpośrednio po zabiegu może pojawić się zaczerwienienie, niewielki obrzęk i tkliwość które ustąpią samoistnie w przeciągu kilku dni. Jeżeli podczas wkłucia igła natrafi naczynie krwionośne, może pojawić się niewielki krwiak, który również nie powinien być powodem do niepokoju.

 

Jakie są przeciwwskazania do wyboru tej metody leczenia?

  • zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego,
  • nadwrażliwość na składniki preparatu (albuminy ludzkie),
  • stosowanie niektórych leków lub okres do 1 tygodnia od ich odstawienia
  • aktywne infekcje bakteryjne i wirusowe,
  • choroby nowotworowe,
  • choroby pęcherzowe skóry,
  • ciąża i okres karmienia piersią,
  • łuszczyca w fazie zapalnej w miejscu zabiegu,
  • przerwanie ciągłości skóry w obszarze poddawanym zabiegowi,
  • stany zapalne skóry, zakażenia grzybicze w obszarze poddawanym zabiegowi